Historia e Luftës së Dytë Botërore në Kosovë mbetet e panjohur. Nën regjimin socialist në Jugosllavi, duket se e ka lodhur kujtesën për këtë periudhë.

Gjenerata jonë ka qenë edhe me fat, edhe pa fat. Me fat, sepse i kemi pa krejt: para luftës, gjatë luftës, edhe mas saj. E kemi përballu. Kemi mbijetu.

Në kujtesën time, gjithçka fillon me një derë blu. Atëherë nuk e dija se sa shpejt do të më duhej të rritesha, dhe se ajo derë do të bëhej kujtimi im më i thellë.

Kujtesa është ura që lidh fëmijën e frikësuar që dikur isha me gazetaren që jam sot, e cila beson në paqe.

Sa herë që rikujtojmë një moment, hapim mundësinë për ta ndryshuar atë.

Kujtimet nuk janë vetëm në mendje: ato jetojnë në trup, në mënyrën se si reagojmë ndaj dhimbjes, si duam, si frikësohemi, si mbrohemi.

Midis emancipimit dhe propagandës, në kushte mbijetese.

Ballafaqimi aktiv është vetëm njëra nga dy rrugët që mund të zgjedhim për t’u marrë me të kaluarën. Në heshtje, shumë zgjidhin një problem që nuk mund të zgjidhet.

Pozicionimi i Kosovës brenda kësaj paradigme koloniale sugjeron që përpjekja e saj nuk është thjesht përpjekje për njohjen e shtetësisë së saj, por për njohjen e së kaluarës së saj koloniale.

Rrugëtimi i një fotografi midis kujtimesh, humbjesh dhe kërkimit të së vërtetës